Chinese culture is a tree

Op een kaartje dat de boerinnenbond me na de uitstap naar Huanyang schreef (zie enkele berichten terug) stond (in het Chinees, maar gelukkig heeft de lerares Engels het voor mij vertaald):

Chinese culture is a tree, attached to the sky. The roots of this tree are Tao.

Het is een citaat van Lao Tse, een groot Chinees wijsgeer die ergens rond de 6e eeuw voor Christus de Tao te Ching geschreven heeft. De Tao te Ching is een boek dat bestaat uit 81 verzen. 81 verzen die de werking van de Tao beschrijven. De ‘Tao’ is een onvertaalbaar woord dat staat voor ‘de Weg’ of ‘ het Scheppend Beginsel’. Het kan slaan op de (levens)weg van ieder mens afzonderlijk, als op het metafysisch principe dat in de natuur schuilt en de dingen tot bestaan laat komen. De Tao is het Eerste Principe, het Ene. Daaruit komt alles voort, ‘de Tienduizend dingen’. Yin en Yang zijn binnen de Tao de twee principes die de voortdurende verandering van de dingen verklaren. Yin en Yang verklaart dus de cyclus van dag en nacht en van de 4 seizoenen.

Toen we in Huanyang waren was een jongetje op een Tao-standbeeld tai ji – en kung fu achtige bewegingen aan het doen:

Voor het hélemaal een les filosofie wordt: toen we in Huanyang waren, bezochten we het mausoleum van Fu Xi. Een beetje Chinese mythologie kan ook geen kwaad ;-). Fu Xi wordt gezegd één van de 3 mythologische heersers te zijn die zo ongeveer 3000-2500 v.C. over China moeten geregeerd hebben. Het zijn een soort van koning-goden (een beetje zoals in de Griekse Oudheid van die goden die af en toe neerdalen tussen de mensen en orde op zaken stellen. Fu Xi is dan van het kaliber van Zeus. Hij leerde de Chinezen vuur maken, zich voortplanten en nog vanalles. Dit is Fu Xi:

De andere twee van de drie mythologische heersers hebben we twee weekends geleden ook al mogen aanschouwen. Toen zijn we naar de Yellow River geweest, waar er volgens de legende een historische ontmoeting moet plaatsgevonden hebben tussen de Yellow Emperor (of ook Emperor Huang ti) en Emperor Yan. Doordat die twee heersers tijdens de historische ontmoeting aan de Gele Rivier vrede sloten met mekaar zou dat de grond gevormd hebben voor een groot, eengemaakt China. (Beide heersers zijn ook voorvaderen van verschillende volkeren in China. Zo zouden de Han-Chinezen, die in oa Zheng Zhou leven afstammen van de Gele Keizer.)

Hier de Yellow Emperor en Emperor Yan op de historische ontmoetingsplaats aan de Gele Rivier:

Enfin, wat mij natuurlijk het meest interesseert is de Chinese filosofie. Toen ik les Taoïsme had van professor de Martelaere een drietal jaar geleden ben ik in de Kleine Johannes ook een boekje met vertaalde fragmenten gaan kopen van Thomas Merton. Hij vertaalt er Zhuang Zi. Zhuang Zi, Lao Zi en Confucius zijn de 3 grote grondleggers van het Taoïsme. In veel fragmentjes van Zhuang Zi duikt de Gele Keizer ook op, zoals in dat van de ‘Verloren Parel’:

The Yellow Emperor went wandering to the north of the Red Water to the Kwan Lun Mountain. He looked around over the edge of the world. On the way home he lost his night-colored pearl. He sent out Science to seek his pearl, and got nothing. He sent Analysis to look for his pearl, and got nothing. He sent out Logic to seek his pearl, and got nothing. Then he asked Nothingness, and Nothingness had it! 

The Yellow Emperor said: “Strange indeed: Nothingness Who was not sent, Who did no work to find it, had the night-colored pearl!”

 De parel van de Gele Keizer slaat op zijn Tao: hij was zijn levensweg niet goed meer aan het volgen. (Hij keek over de rand van de wereld en was dus helemaal uit evenwicht). Hij ging bij iedereen te rade om zijn parel terug te vinden en terug goed bezig te zijn. Hij ging bij allerlei wetenschappers op bezoek – allerlei denkmethoden in zijn hoofd. Door te denken vond hij zijn weg niet terug. Door niks te doen, zich geen vragen meer te stellen, (Niets was niet gezonden), raakte hij terug op het juiste spoor.

In Huanyang moet Confucius 4 jaar van zijn leven geleefd hebben en les gegeven. Er stond een groot standbeeld. Aan de achterkant stond er een fragment uit zijn Analecten afgebeeld:

 

Enfin, genoeg filosofie. Ik ben blij dat ik nog eens mijn kennis kon etaleren :P, maar het is toch wel een van de grote redenen dat ik eens naar China wou. Bepaalde fragmentjes Lao Tse of Zhuang Zi zijn echt verschrikkelijk mooi!

Advertisements

Taart met stokjes

Gisteren wat het mijn verjaardag!

Het schoolbestuur heeft mij op een superdeluxe lunch getrakteerd, een verjaardagstaart – die met stokjes werd opgegeten – en een groot boeket rode rozen! De lunch was echt superlekker.

In de namiddag hebben the usual suspects, Margaux en Li-Anne me meegenomen naar de McDonalds 😀 voor een McFlurry en zijn we met z’n vieren – er kwam nog een meisje mee: Stephanie – naar de massage geweest. Dat was echt de beste verjaardagscadeau die ik kon wensen!

Bedankt voor alle berichtjes!

weekendje weg: het Chinese platteland

Het was de bedoeling eens een weekendje écht toerist te spelen en de trekpleisters van de provincie Henan te bezoeken: Shaolin Temple en de Longmen Caves. Maar dat was buiten de Chinese taal gerekend. Ik raakte lost in translation. Gelukkig konden twee vrijwilligers uit de andere school van Zheng Zhou tussen de lijntjes lezen en mocht ik met hen mee op weekend naar het Chinese platteland! Zeg niet zomaar Chinees platteland tegen Huanyang en Sheng Shui!

Ook de reiskompaantjes, Margaux en Li-Anne bleken zich te vermenigvuldigen: opeens had de lerares Engels vier plaatsen vrij gevonden op de bus van de plaatselijke boerinnenbond! De plaatselijke boerinnenbond bleek goed vertegenwoordigd in China: we vertrokken met vier volle bussen naar Huanyang en Sheng Shui!

We hebben er vanalles bezocht, maar véél belangrijker was natuurlijk dat van alles ook vooral héél véél foto’s werden getrokken. Vooral Margaux en ik waren favoriet beeldmateriaal. (Li-Anne is uit Nederland, maar is geadopteerd uit China en werd dus lichtjes gediscrimineerd wanneer er foto’s getrokken moesten worden – niet dat ze het zelf erg vond want Margaux en ik voelden ons bij momenten lichtjes gebruikt :)).

In elk geval openden onze nationaliteiten (Frans, Nederlands en Belgisch) heel veel deuren: We mochten bij de burgemeester van Sheng Shui aan tafel:

(vlnr: ik, burgemeester Sheng Shui County, Margaux)

We werden met open armen ontvangen (inclusief menigte van 100 man en speech van 30 minuten) in het dorpje van Sheng Shui, mochten op de eerste rij staan bij het inhuldigen van het standbeeld ter herdenking van een oorlogsheld in de oorlog tegen Japan en kregen overal gratis eten en drinken en vooral veel goedkeurende blikken.

(op het podium ter verwelkoming van de buitenlandse gasten)

(lokale paparazzi)

(groepsfoto aan de druivenplantage van Sheng Shui)

De witte polo’tjes waren een geschenk van de boerinnenbond om haar leden duidelijk te onderscheiden van de andere mensen!

Tussen al het foto’s trekken door zou ik nog vergeten te zeggen dat het echt een heel leuk tripje was. Geen tripje die je als toerist spontaan zou maken, maar het leven zoals het is: het platteland in China. Morgen meer!

Zheng Zhou in foto’s

Pagoda square, centrum Zheng Zhou:

Contrasten:

Armere buurten in Zheng Zhou:

Mijn straat:

en kamertje:

Wordt vervolgd…

Alex, the teacher with the yellow hair

Dinsdagmiddag kwam ik aan in Zheng Zhou (‘djin-djo’). De wiskundeleraar en de leraar Chinees van de Middle School Number 3 kwamen mij ophalen in het station. Dan moest ik naar de directeur van de school. Eerst moest ik mijn naam zeggen, daarna moest ik zeggen vanwaar ik ben. ‘Belgium’. De directeur had geen idee. Toen zei ik: ‘Capital of Europe?’, ‘Manneke Pis?’. Nog steeds geen idee. Toen zei hij: ‘Chocolate?’ Yes, yes, Belgium! 😀

Elke dag geef ik les van 8u30 tot 9u30 en van 9u50 tot 10u50. Daarna heb ik vrij. Het lesgeven is heel plezant, maar de eerste keren toch ook ‘n beetje stresserend. 30 chineesjes van 12 jaar entertainen is niet eenvoudig, maar ondertussen lukt het toch al vrij goed en er is sowieso ook altijd een lerares in de klas die kan helpen om bepaalde woorden te vertalen. Ze kunnen al vrij goed Engels, maar moeten het nog veel meer spreken. Het zijn heel verschillende karakters: er is Windy, Vicky en Cecilia, de voorbeeldige studentjes op de eerste rij; Peter de man van de mopjes achteraan in de klas; Fay de primus die niets zegt, maar altijd de mooiste opstelletjes schrijft; Sky de rebel voor wie de schooltijd niet snel genoeg voorbij kan zijn; Andy de lichtjes hyperkinetische jongen die liefst van al kopies en huiswerk uitdeelt,… en ik ben Alex, the teacher with the yellow hair. 😀

Dit is de school:

de klas:

en de speelplaats:

Shanghai

Shanghai was echt overweldigend. Overal wolkenkrabbers, futuristische gebouwen, bruggen van het ene gebouw naar het andere, enorme verkeersdrukte,.. Het lijkt heel modern, maar op andere vlakken is het nogal primitief.

Ik had jammer genoeg niet veel tijd om vanalles te bezoeken want de dag erna moest ik al op de trein naar Zheng Zhou. Bij aankomst in de luchthaven stond Nancy, de verantwoordelijke van Xubo voor Shanghai mij op te wachten om me naar het centrum te brengen (de luchthaven is nog een uur rijden van het centrum zelf). Het appartement dat Xubo voorziet voor de vrijwilligers is midden in Shanghai gelegen op het 25ste verdiep van een gebouw. Het was er superklein, maar het zicht vanop het balkon is er fenomenaal.

Bewijsmateriaal:

s’Avonds zijn we (alle vrijwilligers van Xubo) in een Chinees restaurant in de buurt gaan eten. Na het eten ben ik met Nancy nog een wandeling in de stad gaan doen. Een andere vrijwilliger, Jeroen, een Nederlander, had haar gezegd dat Tibet vroeger onafhankelijk was en dat het schandalig is dat China Tibet zo terug wil inlijven. Ze was nogal in de war door dat nieuws en vroeg wat ik daarvan dacht. Ik heb gezegd dat mensen in het Westen nogal pro Dalai Lama zijn en pro onafhankelijkheid van Tibet enzo en dat de overheid in China toch heel selectief omgaat met informatie, maar dat ook in het Westen wel een grote mate van politiek correct denken bestaat dat eigenlijk ook niet zoveel dissidente meningen toelaat. Ik wou haar toch een beetje gerust stellen. In elk geval had Jeroen gelijk. Zelfs Facebook en Youtube zijn hier ‘verboden’. Waardoor ik het nu toch een maandje zonder zal moeten stellen. Maar Skype is er nog! Ik sta altijd open voor telefoontjes! 😉

Foto van de avondwandeling in Shanghai aan Song Jiang, het hartje van het hartje van Shanghai. Het ronde gebouw is Metroline City, een enorme galerij met vanalle winkels en de metro.

Nancy:

In het echt heeft Nancy eigenlijk een Chinese naam, maar veel Chinezen kiezen ook een Engelse naam voor zichzelf om het de buitenlanders gemakkelijker te maken. Ze kiezen meestal voor een naam op -y: Windy, Nancy, Peggy. En ze schrijven die ook graag verkeerd zoals Windy met -i. 😀

Hopelijk gaat alles goed in België en worden we eindelijk nog eens geregeerd! Ik hoop het!

Tot snel!

(morgen of overmorgen ga ik eens posten wat ik hier doe in Zheng Zhou, eerst een beetje slapen)

de voorbereiding

Vanaf 11 juli vertoef ik één maand lang in China.

China? hoor ik menig bloglezer al denken. Wat heeft Alexia in Godsnaam in China te zoeken? De vraag is terecht. Ik heb ze ook al gesteld. Maar zoals met alle Grote Gebeurtenissen in het leven moet je eens een sprong wagen. Een sprong in het Grote Onbekende. China dus. Bij het wagen van dergelijke sprongen kan men maar beter goed voorbereid zijn!

De voorbereiding neemt al enige tijd in beslag. Van het uitpluizen van internet op zoek naar organisaties ter ondersteuning van Grote Reisprojecten tot het indienen van een volledig dossier met motivatiebrief, cv en dergelijke tot het interview bij WEP waar mijn kennis van het Engels werd getoetst, tot het boeken van mijn vliegticket en het kiezen van het exacte project, ben ik nu in de laatste fase van de voorbereiding aanbeland: het aanschaffen van de motilium, de immodium en de muggezalf!

Wat ga ik daar dan doen in China?

Het project is als volgt:

Ik neem het vliegtuig in Zaventem op zondagochtend om 11u40 richting Helsinki, Finland

In Finland stap ik op het vliegtuig richting Shanghai, China

Na een vliegreis van alles samen 11u35 minuten kom ik groggy aan en ga ik op zoek naar de juiste Chinees, namelijk de persoon met een plakaat met ‘WEP’ op. Voor deze ene keer trek ik mij niks aan van het advies: ‘ga nooit met onbekende meneren’ mee. Deze onbekende meneer neemt mij immers mee tot in het hartje van Shanghai om een eerste onderdompeling te krijgen in de Chinese cultuur en het project dat me te wachten staat. Ook een eerste Chinees taalbad staat op mij te wachten. Tot slot: wanneer ik zowel de vliegreis als het taalbad heb overleefd en nog een beetje groggyer geworden ben maar nog niet volledig verdwaald ben in de vertaling, ben ik klaar voor de volgende stap:

De 16urige treinreis richting Zheng Zhou.

Ché? Zheng Zhou?

Jaja, Zheng Zhou! De stad is ons allen onbekend, maar weldra ontsluiert ze haar geheimen voor mij. In de stad ligt een schooltje – of zeg maar: school. Een school dat in volle capaciteit 1500 vlijtige chinese studentjes telt. Ik word er verwacht Engelse les te geven – lees: de chineesjes te entertainen met interactieve spelletjes en multiculturele intermezzo’s. Ik word er verwacht België uit te leggen – lees: het bestaan van pralines, luikse wafels en frietjes aan hen te openbaren.

Ik ben dus eigenlijk op missie. Terwijl ikzelf nieuwe horizonten verken, verbreed ik ook de horizonten van kleine nietsvermoedende chineesjes. Enfin, ik blijf maar zeggen dat die chineesjes ‘klein’ zullen zijn. Waarschijnlijk is het wishfull thinking en zijn het in werkelijkheid 12 tot 15 jarige Chinezen in volle puberteit.

Ik heb eigenlijk totaal geen idee hoe dat zal uitdraaien.

En hopelijk bent u even benieuwd als ik om het vervolg hier te kunnen lezen!